‍Na het overlijden wou ik zichtbaar maken dat er in dit huis iemand gemist wordt. Vroeger was dat normaal in een dorp, nu niet meer.

In het kinderboek ‘Het huis met de gele deur’ (van Hanne Luyten en Noëmi Willemen) lees je het verhaal van een gezin met zeven kinderen, waaronder één sterrekindje. Dat boek vormde de inspiratie om onze deur ook geel te verven. Het geeft weer dat er iets ‘anders dan anders’ is in dit huis. Wij zijn niet meer met vier, maar met drie plus één*. Ik wou dat naar buiten uitdragen.

Ik liet ook een raamtekening maken op ons raam. Daar staat het gedicht ‘niet te dichten’ van Brievenbusgeluk op. Daarnaast staat er een grote 4, want 3 + 1* is vier, en dat zijn wij nu. Rond die vier staan allerlei kleinere tekeningen die gelinkt zijn aan Joachim, zoals twee aapjes in een bad, verwijzend naar zijn favoriete mopje.